ಕಾಶ್ಮೀರ ಸಮಸ್ಯೆ: ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿದೆ ಪರಿಹಾರ

30/08/2010
ಭಾರತದ ಭೂಪಟದಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ ? ಉತ್ತರ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಮಕುಟದ ಹಾಗೆ .ಆದರೆ ಆ ಮಕುಟ ಒರಿಜಿನಲ್ಲಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆಯೇ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಇರುವಹಾಗೆ ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ! ಹಾಗಿದ್ದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆ ಮಕುಟ  ಹೇಗಿದೆ? ಒಂದು ಭಾಗ ಪಾಕ್ ಆಕ್ರಮಿತ ಕಾಶ್ಮೀರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ . ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗ ಅಕ್ಸಾಯ್ ಚಿನ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ. ಉಳಿದ ಒಂದು ಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಜೊತೆ ಇದೆ .
ಛೆ!  ಇದೆಂತಹ ಅಪಮಾನ? ಕಾಶ್ಮೀರದ ಉಳಿದೆರಡು ಭಾಗಗಳನ್ನು ಪಾಕ್ ಮತ್ತು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರ ನಮ್ಮದಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ! ಹೇಗೆ ಹಿಂದೂ ದೇಶವಾಗಿದ್ದರೂ ನೇಪಾಳ ನಮ್ಮದಲ್ಲವೋ, ಬೌದ್ಧ ದೇಶವಾಗಿದ್ದರೂ ಭೂತಾನ ನಮ್ಮದಲ್ಲವೋ,  ಹಾಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರ ಕೂಡ ನಮ್ಮದಲ್ಲ .(ಹಾಗಂತ ಅದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ್ದೂ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ!) ಭಾರತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ವಿಭಜನೆಯ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಕಾಶ್ಮೀರ ವೆಂಬ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರಾಂತ್ಯ ಮತ್ತದರ ಒಂದು ಭಾಗ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆಯಷ್ಟೆ. ಒಂದರ್ಥದಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿದೆ ಬೆಂಕಿಯ ಕೆಂಡದ ಹಾಗೆ,. ಅತ್ತ ನುಂಗಲೂ ಆಗದೆ ಇತ್ತ ಉಗುಳಲೂ ಆಗದೆ.
ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಇಂತಹ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಇತಿಹಾಸವಾದರೂ ಏನು? ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಭಾರತ ಆಗಸ್ಟ್ 15, 1947 ರಂದು ಸ್ವತಂತ್ರವಾದಾಗ ಕಾಶ್ಮೀರ ಭಾರತದ ಭಾಗವಾಗಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.! ಏಕೆಂದರೆ ಮೊದಲೆ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಪತ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಪಡದ ಅದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರಾಂತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಮಹಾರಾಜ ಹರಿಸಿಂಗ್ ಕಾಶ್ಮೀರದ ರಾಜನಾಗಿದ್ದ , ರಾಮಚಂದ್ರ ಕಕ್ ಎನ್ನುವವರು ಪ್ರಧಾನಿ ಕೂಡ ಆಗಿದ್ದರು.  ಜುಲೈ 3 1947 ರಂದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಡುವ ಇಂಗಿತ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಲಾಡರ್್ ಮೌಂಟ್ ಬ್ಯಾಟನ್ ತಕ್ಷಣ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಕರ್ಾರದ ಭಾಗವಾಗಿಲ್ಲದ ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದರು . ಅಲ್ಲಿಯ ರಾಜನ ಜೊತೆ  ಮಾತನಾಡಿದ ಮೌಂಟ್ ಬ್ಯಾಟನ್  ಬ್ರಿಟಿಷ್  ಸಕರ್ಾರ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ತನ್ನ ಚಕ್ರಾಧಿಪ್ಯಪತ್ಯದ ಒಂದು ಭಾಗವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿಲ್ಲ . ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಆಗಸ್ಟ್ 15 ರ ಒಳಗೆ  ಭಾರತವಾದರೂ ಸರಿ , ಇಲ್ಲ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವಾದರೂ ಸರಿ , ನಿಮಗೆ ಯಾರು ಬೇಕೊ ಅವರ ಜೊತೆ ಸೇರಬಹುದು ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಆದರೆ ರಾಜ ಹರಿಸಿಂಗ್ ಆಗಸ್ಟ್ 15  ರೊಳಗೆ ತಮ್ಮ ನಿಧರ್ಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸಲಿಲ್ಲ,. ಬದಲಿಗೆ ಭಾರತ ಮತ್ತು  ಪಾಕಿಸ್ತಾನಗಳೆರಡರಿಂದಲೂ ದೂರ ಉಳಿವ  ಯಥಾಸ್ಥಿತಿ ಕಾಪಾಡಿ ಕೊಳ್ಳುವ  ನಿಧರ್ಾರ ಕೈಗೊಂಡರು.  ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಆಗಸ್ಟ್ 14 ರಂದು ದೇಶ ವಿಭಜನೆಯಾದಾಗ  ಕಾಶ್ಮೀರ ಅತ್ತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೂ  ಸೇರಲಿಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಭಾರತಕ್ಕು ಸೇರಲಿಲ್ಲ . ಒಂದರ್ಥದಲಿ ಭಾರತ ಕಾಶ್ಮೀರ ರಹಿತವಾಗಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಯಿತು. ( ಬಹುಶಃ ಹಾಗೇ ಇದ್ದರೆ ಸೂಕ್ತವಿತ್ತೇನೋ) ಇತ್ತ ನಮ್ಮದೂ ಅಲ್ಲದ ಅತ್ತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ್ದೂ ಅಲ್ಲದ ಕಾಶ್ಮೀರ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಇರುವ ಯಥಾಸ್ಥಿತಿ ವಾದಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು.
ಕಾಶ್ಮೀರದ ಈ ನಿಲುವಿನ ವಿರುದ್ಧ  ತಿರುಗಿಬಿದ್ದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಅದರ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಲು ತನ್ನ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಆಹಾರ, ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳ ಸರಬರಾಜನ್ನು ತಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲಿಸಿತು.  ಸಿಯಾಲ್ಕೋಟ್ನಿಂದ ಜಮ್ಮುವರೆಗೆ ರೈಲ್ವೆ ಸೇವೆಯನ್ನು ಸಹಾ ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಈ ಕ್ರಮದ ವಿರುದ್ಧ ಅಕ್ಟೋಬರ್  15, 1947 ರಂದು  ಕಾಶ್ಮೀರದ  ಅಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಎಂ. ಸಿ. ಮಹಾಜನ್ರವರು ( ನೆನಪಿರಲಿ ಭಾರತದ ಅಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ನೆಹರು ) ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ದೂರಿತ್ತರು. ತಕ್ಷಣ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪ್ರಧಾನಿಯವರು ಪಾಕ್ ಪ್ರಧಾನಿಗಳಿಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಜೊತೆ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸುವಂತೆ  ಹಾಗೂ ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸರಬರಾಜು ಮಾಡುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಿತು.
ಅಂದಹಾಗೆ  ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ಕಾಶ್ಮೀರ ಎಂಬ ಸಮಸ್ಯೆ ಪಾಕ್ ಮತ್ತು ಭಾರತವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಶ್ಮೀರ ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂದು ಎರಡು ದೇಶಗಳು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ , ಹಾಗೆ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡಿದ್ದರೆ  ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೂ ಮುಂದಿನ ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ( ಬಹುಶಃ ಶತಮಾನಗಳವರೆಗೆ !) ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದವೋ ಏನೋ? ಆದರೆ ತನ್ನ ಜೊತೆ ಉತ್ತಮ ರಸ್ತೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದ ( ರ್ಯಾಡ್ ಕ್ಲಿಫ್ ಒಪ್ಪಂದ ಬರುವವರೆಗೆ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ನಡುವೆ ರಸ್ತೆ ಸಂಪರ್ಕವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!) ಅಷ್ಟೇನು ಮಿಲಿಟರಿಯಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಟವಲ್ಲದ ಭೂಬಾಗವೊಂದನ್ನು ಯಾವ ದೇಶ ತಾನೆ ಹಾಗೆ ಇರಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ ? ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಆಕ್ರಮಣದ ಉಪಕ್ರಮ ಪ್ರಾರಂಭವಾದದ್ದು ಅಕ್ಟೋಬರ್  22, 1947 ರಂದು. (ಜ್ಞಾಪಕವಿರಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಆಕ್ರಮಿಸಿದ್ದು ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನಲ್ಲ , ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ದೇಶದ  ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ!) ಅಂದಹಾಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಅಂತಹ ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಅಂದಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಸಕರ್ಾರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಅದು  ಮಹಾರಾಜರದ್ದಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ್ದಾಗಿರಬಹುದು. ಆ ಸಕರ್ಾರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ  ಸೇನಾ  ಹೋರಾಟದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ ನೀಡಬೇಕಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಅಂದಿನ ಸಕರ್ಾರ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವೇನೆಂದರೆ  (ಅಥವಾ ತಪ್ಪೆಂದರೆ) ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ನೆರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾರತವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದು,. ಭಾರತವೂ ಕೂಡ ಕಾಶ್ಮೀರದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ನಾವೂ ಒಂದು ಕೈ ನೋಡೇ ಬಿಡುವ ಎಂದೆನಿಸಿರಬೇಕಲ್ಲವೇ ? ತಕ್ಷಣ ಭಾರತ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿತು . ಅಂತಿಮಾವಾಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರವೆಂಬ ಬಿಸಿತುಪ್ಪ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 26, 1947 ರಂದು ಭಾರತದ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿತು.
ಇದಿಷ್ಟು ಭಾರತದ ಮಕುಟವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಇತಿಹಾಸ.
ಪ್ರಶ್ನೆಯೇನೆಂದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು ಆಗ ತಾನೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಾಗಿರುವಾಗ , ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವಾಗ  ಆಗಿನ ನಮ್ಮ ನಾಯಕರುಗಳಿಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಉಸಾಬರಿಯಾದರೂ ಯಾಕೆ ಬೇಕಿತ್ತು? ಎಂಬುದು,. ಇದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು ತಮ್ಮ  ನಾನೇಕೆ ಮಂತ್ರಿ ಪದವಿಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಬೇಕಾಯಿತು ಎಂಬ ತಮ್ಮ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಡಾ. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರು  ನೆಹರೂರವರು ಭಾರತದ ಬಾಲಕ್ಕೆ  ಕಾಶ್ಮೀರವೆಂಬ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿದರು  ಎಂದಿರುವುದು.
ಇದು ಅಕ್ಷರಶಃ ನಿಜ. ಏಕೆಂದರೆ ಇಂದು ಮೂಲತಃ ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ್ದೂ ಅಲ್ಲದ ಕಾಶ್ಮೀರ ಮತ್ತದರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ದೇಶವನ್ನು ಕಿತ್ತುತಿನ್ನುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮ ವಿದೇಶಾಂಗ ವ್ಯವಹಾರದ ಬಹುತೇಕ ಸಮಯ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ವಿದೇಶಿಯರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ವಿದೇಶಿಯರಿಗೆ ಭಾರತ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಅದರ ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆ ಕಾಶ್ಮೀರ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಇದು ಹೇಗೆ ಅಂದರೆ 1951 ರಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣಾ ಬಜೆಟ್ಟಿನ 350 ಕೋಟಿ ರೂಗಳಲ್ಲಿ 180 ಕೋಟಿ ರೂ ಗಳನ್ನು ಕಾಶ್ಮೀರವೇ ತಿಂದುಹಾಕಿದೆ. ಈಗಂತೂ 1 ಲಕ್ಷ 60 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರಕ್ಷಣಾ ಬಜೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ 1 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರ ಸಮಸ್ಯೆ ನುಂಗಿಹಾಕುತ್ತಿದೆ.! ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿರುವ ಹಾಗೆ  ದೇಶದ ಶೇ 1 ರಷ್ಟು ಇಲ್ಲದ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಜನ ಶೇ 11 ರಷ್ಟು ದೇಶದ ಬಜೆಟ್ಟನ್ನು ತಿಂದುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!
ಅಂದಹಾಗೆ ಇದು ಇಂದಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ .63 ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಮುಂದೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಹಾಗೇ ಇರುತ್ತದೆಯೋ , ಈ ದೇಶದ ತೆರಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ  ತಿನ್ನುತ್ತಿರುತ್ತದೆಯೋ ಆ ದೇವರೆ ಬಲ್ಲ!
ಒಟ್ಟಿನಲಿ ಎತ್ತೆತ್ತಲೋ ಇದ್ದ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸಮಸ್ಯೆ ಸುತ್ತಿಸುತ್ತಿ ಸುಳಿದು ಭಾರತವನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯದೇ ನಾವು ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ  ಮಕುಟ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇವೆ!
ಅದಕ್ಕೇ ಮೊದಲು ನಾವು ಕಾಶ್ಮೀರ ಎಂಬ ಆ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಶಾಶ್ವತ, ದಕ್ಷ ಮತ್ತು ಧೃಡ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ. ಆ ದಿಕ್ಕಿನಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕಿದೆ .
ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕು ಎಂದಾಕ್ಷಾಣ ಆ ಹೆಜ್ಜೆಎತ್ತ ಇಡಬೇಕು ಎಂದು ಸೂಚಿಸದಿದ್ದರೆ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ? ಖಂಡಿತ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ  ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವಿರುವುದು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೇಂದ್ರದ ಪ್ರಥಮ ಕಾನೂನು ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ರವರು 1951 ಅಕ್ಟೋಬರ್ 10 ರಂದು ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರ ಸಮಸ್ಯೆ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ  ಹಿಂದೂಗಳು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವ ಜಮ್ಮು ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧರು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವ ಲಡಾಕ್ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಗೊಳಿಸಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು ಹಾಗೆಯೇ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಬಾಹುಳ್ಯವುಳ್ಳ ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸ್ಥಾನಮಾನ ನೀಡಿ , ಅಲ್ಲಿಯ ಜನತೆಗೆ ನಿಧರ್ಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ (ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಅಥವಾ ಪಾಕ್ ಜೊತೆ ಸೇರುವ ) ಹಕ್ಕು ನೀಡ ಬೇಕು. ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ತನ್ಮೂಲಕ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸರಳ ಮತ್ತು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಬಹುದಾದ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಈ ದೇಶದ  ಸಂವಿಧಾನ ಶಿಲ್ಪಿಯಾಗಿ ,ಓರ್ವ ಬ್ಯಾರಿಸ್ಟರರಾಗಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರರು ಸೂಚಿಸಿದ ಆ ಪರಿಹಾರ ಕೇವಲ ಪರಿಹಾರದಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಹಿರಿಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರೊಬ್ಬರು ನೀಡಿದ ತೀಪರ್ಿನಂತಿತ್ತು. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ರವರ ಆ ತೀರ್ಪನ್ನುಆಗಿನ ನೆಹರೂರವರ ಸಕರ್ಾರ  ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.  ಕಾಕತಾಳೀಯವೆಂದರೆ ನಂತರದ ಸಕರ್ಾರಗಳೂ ಕೂಡ ಅದರ ಕಡೆ ಗಮನಹರಿಸಲು ಹೋಗಿಲ್ಲ! ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವೆಂದರೆ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ರವರು ಸೂಚಿಸಿರುವ ಆ ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗದ ಹೊರತು  ಪ್ಯಾಕೇಜು, ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಗಳೆಂಬ ಸೌಮ್ಯ ರೂಪದ ಅಥವಾ ಸೇನಾಕಾಯರ್ಾಚರಣೆ, ಯುದ್ಧಗಳೆಂಬ ಉಗ್ರರೂಪದ ವಿಧಾನಗಳ್ಯಾವುವು ಕಾಶ್ಮೀರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಕಾಲ ಈಗಲೂ ಮಿಂಚಿಲ್ಲ. ಆಳುವ ಸಕರ್ಾರಗಳು ತಡವಾಗಿಯಾದರೂ ಎಚ್ಚತ್ತುಕೊಂಡು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ರವರು ನೀಡಿರುವ ಆ ತೀರ್ಪನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದರೆ ಒಳಿತು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಶ್ಮೀರ ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧವೆಂಬ ಆ ನಿರಂತರ ಹೆಡ್ ಲೈನೂ ಕೂಡ….
ರಘೋತ್ತಮ ಹೊ. ಬ
ಚಾಮರಾಜನಗರ-571313

An Encounter with Four Secular,Athiest Friends

29/08/2010

I Couldn’t Say God Save the Athiests Because I Happen To Be One!I think it appropriate to refer to a hot debate that took place just yesterday, in the course of my travel by train. I must say that I just ran into that. I met there four athiests; middle aged men,who were all Muslims by birth and educated people possibly with access to the knowledge systems up to date and with own views in favour of what they believe as true secularism. They are members of a prominent athiest organization of Kerala and were bound for Ernakulam in connection with some meeting of their Organization. They were discussing Prof.Hameed Chennamangalur’s article on the present ills of Islam as practiced ,which was published in the latest issue of Malayalam weekly. I was truly astonished to hear from these friends that the Malabar(Mappila) uprising of 1920s was wrongly depicted as peasants’ struggle and infact,the trouble was started by the muslim communalists who were supporters of Khilafat and forcible mass conversions (of Hindus to Islam, in the Eranadu taluk). One of them even maintained that there was nothing acceptable as truth and dependable in terms of consensus in historical opinion. Further, I heard from them that as many as forty percent of the people killed in the post-Godhra violence were Hindus!.. Again, I heard that there was no necessity of any constitutional provision or law to defend the rights of religious minorities as such. All these learned middle class men (who were committed to atheism and secularism) maintained that the muslims are asking for too much and that was the cause of all problems.Coming back to the State-sponsored violence in post-Godhra violence, they wanted me to answer their question ‘who started it, any way?’. As they argued thatadvaita was the best philosophy that could ever help the mankind, and Arthasasthra of Kautilya was the best and the oldest treatise on statecraft, the train pulled up at Thrissur, and I said bye to them shaking hands with each of the four…. Neither was I left with the time to clarify my points, nor was in a mood to continue the debate.Besides, I was terribly upset by the thought that I may not be as secular as those friends, though I am an atheist too! 

I Couldn’t Say God Save the Athiests Because I Happen To Be One!I think it appropriate to refer to a hot debate that took place just yesterday, in the course of my travel by train. I must say that I just ran into that. I met there four athiests; middle aged men,who were all Muslims by birth and educated people possibly with access to the knowledge systems up to date and with own views in favour of what they believe as true secularism. They are members of a prominent athiest organization of Kerala and were bound for Ernakulam in connection with some meeting of their Organization. They were discussing Prof.Hameed Chennamangalur’s article on the present ills of Islam as practiced ,which was published in the latest issue of Malayalam weekly. I was truly astonished to hear from these friends that the Malabar(Mappila) uprising of 1920s was wrongly depicted as peasants’ struggle and infact,the trouble was started by the muslim communalists who were supporters of Khilafat and forcible mass conversions (of Hindus to Islam, in the Eranadu taluk). One of them even maintained that there was nothing acceptable as truth and dependable in terms of consensus in historical opinion. Further, I heard from them that as many as forty percent of the people killed in the post-Godhra violence were Hindus!.. Again, I heard that there was no necessity of any constitutional provision or law to defend the rights of religious minorities as such. All these learned middle class men (who were committed to atheism and secularism) maintained that the muslims are asking for too much and that was the cause of all problems.Coming back to the State-sponsored violence in post-Godhra violence, they wanted me to answer their question ‘who started it, any way?’. As they argued thatadvaita was the best philosophy that could ever help the mankind, and Arthasasthra of Kautilya was the best and the oldest treatise on statecraft, the train pulled up at Thrissur, and I said bye to them shaking hands with each of the four…. Neither was I left with the time to clarify my points, nor was in a mood to continue the debate.Besides, I was terribly upset by the thought that I may not be as secular as those friends, though I am an atheist too! 

source: by Kandamath Manayilvalappil Venugopalan………. at facebook


Dr.Bhimrao Ambedkar talks to BBC Reporters in 1955

29/08/2010

Dr. Ambedkar was interviewed by BCC reporters. He was 65 year old and  very ill at the time when he gave his interview. They asked  Ambedkar about “Gandhiji”. It was broadcasted on31 st December 1955.

You can listen to the talk: http://www.youtube.com/watch?v=PdmO3tZNWaw

Speaker was a distinguished Constitutional Lawyer and Human Rights champion of the 21st Century who played an important role at the Round Table Conferences held in London . He was opposed to Gandhi’s policy relating to a separate electorate. Memories of the few times he had met Gandhi in 1929 and after the signing of the Poona Pact in jail. Feels as he saw Gandhi in the capacity of an opponent, he saw more of the real man than his devotees. Maintains he was “an episode” rather than “an epoch-maker”. Believes he deceived the people and was two-faced (double dealing) over caste.


ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಸಂವಾದಗಳಿಂದ ಸಾಧಿಸುವುದೇನು?

18/08/2010
ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಸಂವಾದಗಳಿಂದ ಸಾಧಿಸುವುದೇನು?

ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ, ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಓದಿಕೊಂಡ ಬಡತನದ ಗಂಧವೇ ಇಲ್ಲದ, ಶೋಷಿತರ ಕಷ್ಟಗಳ ಅರಿವೆ ಇಲ್ಲದ  ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಒಂದು ಖಯಾಲಿ ಇದೆ. ಅದೇನಪ್ಪಾ ಅಂದರೆ ಬಡವರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವುದು, ಅವರ ಬಡತನವನ್ನು ಹೀನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಮರುಗುವುದು , ಅಚ್ಚರಿವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು, ಸಾಧ್ಯ ವಾದರೆ ಅವರಿಗೆ ನೂರಿನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ತಾವೇ ತರುವ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳಿಗೆ ಅವರ ಜೊತೆ ಫೋಸು ಕೊಡುವುದು!                                     ಅಂದಹಾಗೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ , ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲದಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಅದು ತಮಾಷೆಯಾಗುತ್ತದೆ! ಅದು ಮಾಡುವುದು ಕೂಡ ಅವರ ವಯಕ್ತಿಕ ಲಾಭಕ್ಕೆ. ಆ ಬಡವರ ಬಡತನದ ಬಗ್ಗೆ  ಅವರ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವುದು,  ಕತೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದು , ಅದನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು , ಡಾಕ್ಯೂಮೆಂಟರಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುವುದು, ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತಕ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಆ ಬಡವರ ಸಮಸ್ಯೇಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು  ಮಾಡಿ ಪಿ,ಹೆಚ್.ಡಿ. ಪದವಿ ಪಡೆಯುವುದು. ಒಟ್ಟಿನಲಿ ಬಡವರ ಬಡತನ ,ಶೋಷಿತರ ಕಷ್ಟಸುಖ ಇವರಿಗೆ ಬಂಡವಾಳ!             ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಯುವರಾಜ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ದೇಶದಾಂದ್ಯಂತ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಸಂವಾದ , ವಾಸ್ತವ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಕೂಡ ಇಂತಹದ್ದೆ ಮಾದರಿಯವು! ಇದರಿಂದ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರಿಗೆ ಆಗುವ ಲಾಭ ? ಉತ್ತರ  ಸೂರ್ಯಸ್ಪಷ್ಟ. ರಾಜಕೀಯದ್ದು!            ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಶ್ರೀಮಂತರು ಒಂದೆರಡು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪದವಿ, ಖ್ಯಾತಿಗಳಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟರೆ  ರಾಹುಲ್ ಏನಿದ್ದರು ದೊಡ್ಡ ಮಿಕಕ್ಕೇ ಬಲೆ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಮಿಕ ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟ. (ಅದು ಅವರಿಗೆ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ದೊರಕುತ್ತದೆ ಎಬುಂದು ಬೇರೆ ಮಾತು ,ಆದರೂ ಒಂದಷ್ಟು ಇಮೇಜ್ ಬೇಕಲ್ಲ!)       ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಇಂತಹ ಸ್ವಾರ್ಥ ಉದ್ದೇಶಿತ ಸಂವಾದಗಳಿಂದ  ರಾಹುಲ್ರವರು ಸಾಧಿಸುವುದು, ಈ ದೇಶದ ಜನತೆಗೆ ದೊರಕುವ ಲಾಭ? ಅಕ್ಷರಶಃ ಸೊನ್ನೆ! ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಚಚರ್ೆ, ಸಂವಾದ ನಡೆಯಬೇಕಾದ್ದು ಪಾಲರ್ಿಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ. ಬೀದಿಯಲ್ಲಲ್ಲ.  ಪಾಲರ್ಿಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆ ಸಂವಾದಗಳು ಕಾನೂನುಗಳಾಗುತ್ತವೆ . ಅಂತಹ ಕಾನೂನುಗಳು ಈ ದೇಶದ ಬಡವರಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ, ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ದೊರಕಿಸಿಕೊಡುತ್ತವೆ . ಬೀದಿ ಚಚರ್ೆಗಳು , ಸಂವಾದಗಳು ಬತರೀ ಸುದ್ದಿಗಳಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆ ಸುದ್ದಿಗಳಿಂದ ಸುದ್ದಿಮಾಡಿದವ ನಾಯಕನಾಗಿಯೋ, ಮತ್ತೊಂದಾಗಿಯೋ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಸುದ್ದಿಯ ಮೂಲವಾಗಿರುವ ಬಡವ, ಮತ್ತಾತನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು? ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಿಯೇ ಉಳೀಯುತ್ತವೆ! ನಿಜಕ್ಕೂ ರಾಹುಲ್ರ ಈ ತಂತ್ರ ಮೆಚ್ಚಬೇಕಾದ್ದೆ.             ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕಳೆದ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಚಾಮರಾಜನಗರದ ಬಿಳಿಗಿರಿರಂಗನ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಗಿರಿಜನರ ಜೊತೆ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಮತ್ತೆ ಸಂಸದರಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದರು. ಅವರ ಪಕ್ಷ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಗಿರಿಜನರಿಗೇನು ಸಿಕ್ಕಿತು? ಅವರಿನ್ನು ಗಿರಿಜನರಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮುರುಕಲು ಮನೆಗಳು ಹರುಕಲು ಬಟ್ಟೆಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಇವೆ. ಅವರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯೂ ಇಲ್ಲ , ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಾನೂನುಗಳು ಅವರನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿವೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ! ಈ ಭಾರತಕ್ಕೆ ರಾಹುಲ್ ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಬಿಳಿಗಿರಿರಂಗನ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತು? ದೂರದ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಗಿರಿಜನರ ಪರ ಅಂದರೆ ಅವರ ಅರಣ್ಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಅಂತರಾಷ್ಟೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ನಿಮರ್ಿಸುವಂತಹ , ಅರಣ್ಯಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಒಕ್ಕಲೆಬ್ಬಿಸದಿರುವಂತಹ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಮಾಡ ಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ! ರಾಹುಲ್ಜೀಯವರಿಗೆ ಇದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೆ? ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮಗಳು  ಓಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತದಲ್ಲ! ಸಾಲದಕ್ಕೆ ಅದು ಕಠಿಣತಮ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಬೇರೆ. ಅದೇ ಬೀದಿಯಲಿ ನಿಂತು( ಇಂತಿಂತಹವರಿಗೆ ಇಂತಿಂತಹದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಂದು ಪೂರ್ವ ನಿರ್ಧರಿತವಾಗಿ!) ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವುದು? ಸುಲಭ. ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಚಾರಾನೂ ಸಿಗುತ್ತೆ! ಓಟ್ ಬ್ಯಾಂಕೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತೆ. ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅರ್ಹತೆಗಳಂತೂ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಒದಗಿ ಬಂದೇಬರುತ್ತೆ!               ನಿಜ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಯುವರಾಜನಾಗಿ, ಪ್ರಭಾವಿ ಸಂಸದನಾಗಿ ಇಂದು ರಾಹುಲ್ ಏನನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬಹುದು. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಗತಿಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸ ಬಹುದು . ಅಂತಹದ್ಯಾವುದ್ದಕ್ಕೂ ಇವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ದೇಶದ ಗತಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದೆಂದರೆ, ಈ ದೇಶದ ಬಡವರ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ ಬದಲಿಸುವುದೆಂದರ್ಥ. ಶೋಷಿತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದೆಂದರ್ಥ.ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರಿಗೆ ಇದ್ಯಾವುದು ಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಬೀದಿ ಸಂವಾದಗಳಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ, ಪಾಲರ್ಿಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬೇಕಾದ ಸಂವಾದಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು.           ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇಂದು ದೇಶವನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿವೆ . ಜಾತಿ ಆಧರಿತ ಜನಗಣತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರ ಮೀನಾಮೇಷ ಎಣಿಸುತ್ತಿದೆ,. ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಮೀಸಲಾತಿ ಒದಗಿಸಿಕೊಡುವಂತಹ  ರಂಗನಾಥ ಮಿಶ್ರ  ವರದಿ ಹಾಗೆ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ದಿಲ್ಲಿಯ ಅವರ ಪಕ್ಷದ ನೇತೃತ್ವದ ಸಕರ್ಾರ ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟಕ್ಕೆ ದಲಿತರ ಹಣ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಆರೋಪ ಬೇರೆ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ನೈಜವಾದ ಕಳಕಳಿಯಿದ್ದರೆ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ದನಿ ಎತ್ತ ಬೇಕಿತ್ತು , ಬಡವರ ಪರ ಶೋಷಿತರ ಪರ ಜಾರಿಯಾಗಬೇಕಾದ ಯೋಜನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ವೀರಾವೇಶದಿಂದ ಹೋರಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಆಗ ಇವರು ನಿಜವಾದ ಜನಪರ ನಾಯಕ, ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳ ರಾಜಕಾರಣಿ ಎಂದೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು   ಮತ್ತು ಬೀದಿಯಲಿ ಅವರು ನಡೆಸುವ ಸಂವಾದಗಳಿಗೂ ಆಗ ಬೆಲೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಯುವಜನರ ಜೊತೆ ಸಂವಾದ, ವಿಧ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯಯುವುದು , ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುವುದು, ದಲಿತರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಢೋಂಗಿತನದ ಪ್ರದರ್ಶನವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು?                    ವಯಕ್ತಿಕ ಘಟನೆಯೊಂದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೇಬೇಕು . ಅದು 1986 ರ ಒಂದು ದಿನ. ದಿವಂಗತ ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಾಲವದು.  ಆ ಸಂಧರ್ಭ ರಾಜೀವ್ಗಾಂಧಿಯವರು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದರು. ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ಮೂಲಕ ಬಂದ  ಅವರು ಸ್ಟೇಜ್ ಮೇಲೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನಮ್ಮಪ್ಪ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತೋರಿಸಿ  ಎಷ್ಟು ಕೆಂಪಗವರೆ ಅಲ್ವಾ ಎಂದಿದ್ದರು. ನಾನು ಹ್ಞೂ, ಅಪ್ಪೈ ಎಂದಿದ್ದೆ. ಅದಾದ ನಂತರ ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಬಂದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ರಾಜೀವ್ ಶೋಷಿತರ ಪರ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಒಂದೂ ಸುದ್ದಿಯನ್ನೂ ಓದಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದೇ ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಗಿಡಗಂಟಿಗಳು ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ಬಾಬ್ರಿ ಮಸೀದಿಯ ಬೀಗವನ್ನು ರಾಜೀವ್ ತೆಗೆಸಿದ ಸುದ್ಧಿಯನ್ನು ಓದಿದೆ! ಮುಂದೆ ಅದರಿಂದಾಶದ ಅನಾಹುತ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೇ ತಿಳಿದಿದೆ.        ರಾಹುಲ್ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಹಾಶಗೆ ಕೆಂಪಗೆ ಇದ್ದಾರೆ. ಮುಂದೆ ಅವರೂ ಕೂಡ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಲಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಆಶಯವೆಂದರೆ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಪುನರಾವತರ್ಿಸುವುದು ಬೇಡ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ರಾಹುಲ್ಜೀಯವರು ಇಂತಹ ಸಂವಾದಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ , ತಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿಯವರ, ಮುತ್ತಾತ ಪಂಡಿತ್ ನೆಹರೂರವರ ಆಡಳಿತಾವಧಿಯನ್ನು  ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನಮಾಡಲಿ. ತಪ್ಪುಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲಿ .ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಡವರ ಪರ, ಶೋಷಿತರ ಪರ ದನಿ ಎತ್ತಲಿ.

:ರಘೋತ್ತಮ ಹೊ. ಬ

ಚಾನಮರಾಜನಗರ

ಮೊ; 9481189116


ರಾಹುಲ್-ಎಂಬ-ಕೃತಕ-ಮಿಂಚು

16/08/2010

ರಾಹುಲ್ ಮಿಂಚು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಯುವರಾಜ ಮತ್ತು ಭಾವಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಎಂದೇ ಬಿಂಬಿತರಾಗುತ್ತಿರುವ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಸಂವಾದ ಎಂಬ ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದೊಂದಿಗೆ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಗರಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮೆಚ್ಚುವಂತದ್ದು. ಪ್ರಶ್ನೆಯೇನೆಂದರೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಪ್ರಚಲಿತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನ ಇರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದು.

1). 1984 ರ ಭೂಪಾಲ್ ಅನಿಲ ದುರಂತದ ಪ್ರಮುಖ ಆರೋಪಿ ಆಂಡರ್ಸನ್ ದೇಶದಿಂದ ಪರಾರಿಯಾಗಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದು ಯಾರು?

2). ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟಕ್ಕೆ ದೆಹಲಿಯ ಅವರ ಪಕ್ಷದ ಸಕರ್ಾರ ದಲಿತರ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಣ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಆರೋಪ ಕೇಳಿ ಬಂದಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ರಾಹುಲ್ಜೀಯವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು?

3). ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ರಾಹುಲ್ಗಾಂಧಿಯವರನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿವೆ . ಯಾಕೆ ಅವರ ಕುಟುಂಬದ ಮೂವರು ಪ್ರಧಾನಿಗಳಗಿದ್ದು ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲವೇ? 120 ಕೋಟಿಗೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಇರುವ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ದೇಶವನ್ನು ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಜಹಗೀರು ಬರೆದುಕೊಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ?

4). ಮಾತೆತ್ತಿದರೆ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಭೇಟಿನೀಡುವುದು, ಆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ಗೊಂದಲವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವುದು. ಯಾಕೆ ದಲಿತ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ (ಮಾಯಾವತಿ) ಯೊಬ್ಬರು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ರಾಜ್ಯವಾಳುವುದು ರಾಹುಲ್ಗಾಂಧಿಯವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲವೇ?

5. ಜಾತಿ ಆಧಾರಿತ ಜನಗಣತಿ ಮತ್ತು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಮೀಸಲಾತಿ ಒದಗಿಸಿಕೊಡುವ ರಂಗನಾಥ ಮಿಶ್ರ ವರದಿ ಜಾರಿ ಬಗ್ಗೆ ಮೀನಾಮೇಷ ಎಣಿಸುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ, ಅನುಮಾನಗಳಿಗೆ ರಾಹುಲ್ಜೀಯವರು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದರೆ ಸೂಕ್ತವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದಹಾಗೆ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ದಲಿತರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡುವ ರಾಹುಲ್ಜೀಯವರು ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ದಲಿತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏಕೆ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡಲಿಲ್ಲ? (ಹಾಗೇನಾದರು ಹೂಡಿದ್ದರೆ ಮೈಸೂರಿನ ಅಶೋಕಪುರಂ, ಕೈಲಾಸಪುರಂ ಮತ್ತು ಗಾಂಧಿನಗರಗಳಿಗೆ ಅಂತಹ ಅದೃಷ್ಟ ದೊರಕುತ್ತಿತ್ತು!) ಯಾಕೆ ಕನರ್ಾಟಕದ ದಲಿತರ ಮತಗಳು ರಾಹುಲ್ಗಾಂಧಿಯವರಿಗೆ ಬೇಡವೇ? ಅಥವಾ ಈಗಾಗಲೇ ರಾಜ್ಯದ ದಲಿತರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ರಾಹುಲ್ಜೀಯವರು ಭಾವಿಸಿದರೆ? ಕಡೆಯದಾಗಿ ಹೇಳುವುದದರೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನೈಜ ಸಂವಾದ ನೆಡೆಯಬೇಕಾದ್ದು ಪಾಲರ್ಿಮೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ. ಬೀದಿಯಲ್ಲಲ್ಲ. ಆದರೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಮೇಜ್ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ರಾಹುಲ್ಗಾಂಧಿಯವರು ಹೀಗೆ ಬಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಖ ತೋರಿಸಿ ಪೂರ್ವ ನಿರ್ಧರಿತವಾಗಿ ಇಂತಿಂತಹವರಿಗೆ ಇಂತಿಂತಹದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಂದು ಸಂವಾದ ನಡೆಸಿ ಹಾಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಕೃತಕ ಮಳೆಯಂತೆ ಕೃತಕ ಮಿಂಚಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೆ. ನಿಸರ್ಗದತ್ತ ಸಹಜ ಮಿಂಚಾಗುವುದಿಲ್ಲ!

ರಘೋತ್ತಮ ಹೊ. ಬ

ಚಾಮರಜನಗರ- 571 313

ಮೊ: 9481189116


Dravidians and Nagas are one and the same people :Black Civilization

06/08/2010

Dravidians and Nagas are one and the same people Who are the Dravidians? Are they different from the Nagas? Or are they two different names for a people of the same race? It is a fact that the term Dravidians and Nagas are merely two different names for the same people. It is not to be denied that very few will be prepared to admit the proposition that the Dravidians and Nagas are merely two different names for the same people and fewer that the Dravidians as Nagas occupied not merely South India but that they occupied the whole of India—South as well as North. Nonetheless these are historical truths. Nagas and Dravidians are one and the same people. Even with this much of proof, people may not be found ready to accept the thesis. The chief difficulty in the way of accepting it lies in the designation of the people of South India by the name Dravidian. It is natural for them to ask why the term Dravidian has come to be restricted to the people of South India if they are really Nagas. Critics are bound to ask: If the Dravidians and the Nagas are the same people, why is the name Nagas not used to designate people of South India also…………. The word ‘Dravida’ is not an original word. It is the sanskritized form of the word ‘Tamil’. The original word ‘Tamil’ when imported into Sanskrit became ‘Damilla’ and later on ‘Damita’ became Dravida. The word Dravida is the name of the language of the people and does not denote the race of the people. The third thing to remember is that Tamil or Dravida was not merely the language of South India but before the Aryans came it was the language of the whole of India, and was spoken from Kashmir to Cape Comorin. In fact, it was the language of the Nagas throughout India. The next thing to note is the contact between the Aryans and the Nagas and the effect it produced on the Nagas and their language. Strange as it may appear the effect of this contact on the Nagas of North India was quite different from the effect it produced on the Nagas of South India. The Nagas in North India gave up Tamil which was their mother tongue and adopted Sanskrit in its place. The Nagas in South India retained Tamil as their mother tongue and did not adopt Sanskrit the language of the Aryans. If this difference is borne in mind it will help to explain why the name Dravida came to be applied only for the people of South India. The necessity for the application of the name Dravida to the Nagas of Northern India had ceased because they had ceased to speak the Dravida language. But so far as the Nagas of South India are concerned not only the propriety of calling them Dravida had remained in view of their adherence to the Dravida language but the necessity of calling them Dravida had become very urgent in view of their being the only people speaking the Dravida language after the Nagas of North had ceased to use it. This is the real reason why the people of South India have come to be called Dravidians. The special application of the word Dravida for the people of South India must not, therefore, obscure the fact that the Nagas and Dravidas are the one and the same people. They are only two different names for the same people. Nagas was a racial or cultural name and Dravida was their linguistic name. Thus the Dasas are the same as the Nagas and the Nagas are the same as the Dravidians. In other words what we can say about the races of India is that there have been at the most only two races in the field, the Aryans and the Nagas.

Dr.B.R.Ambedkar

http://www.mulnivasibamcef.org/pages/page3s.asp


Bajrang Dal attacks couples on Friendship Day

02/08/2010